موسسه مطالعات ایران اوراسیا - پربيننده ترين عناوين :: نسخه کامل http://www.iras.ir/ Wed, 22 Nov 2017 05:25:50 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 /skins/default/fa/normal02/ch01_newsfeed_logo.gif تهیه شده توسط موسسه مطالعات ایران اوراسیا http://www.iras.ir/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام موسسه مطالعات ایران اوراسیا آزاد است. Wed, 22 Nov 2017 05:25:50 GMT 60 دیدار اردوغان و پوتین در سوچی؛ دیدارها هر چه بیشتر باشد، بهتر است http://www.iras.ir/fa/doc/note/3426/دیدار-اردوغان-پوتین-سوچی-دیدارها-بیشتر-باشد-بهتر سال 2017 برای جلسات رهبران ترکیه و روسیه سال بسیار پربار و شلوغی بود. گمان نمی‌رود که این امرچندان تعجب‌آور باشد. پس از بحران روبه افزایش در روابط دوجانبه ترکیه و روسیه که از نوامبر 2015 آغاز شد و به دنبال آن پیدایش رکود در سطح همکاری‌های آنها، آنکارا و مسکو از اواسط 2016 تصمیم به برقراری مجدد گفت و گو گرفتند. بدیهی است از جمله دلایلی که دولت روسیه را وادار به ازسرگیری و احیای روابط با ترکیه کرد، اشراف و آگاهی به این واقعیت بود که آنکارا با خارج شدن از مکانیسم گفتگوهای دوجانبه، می‌تواند به طور جدی به ابتکارات منطقه‌ای دیپلماسی روسیه آسیب بزند. در عین حال، هر دو رهبر این نکته را درک می‌کنند که در شرایط امروز ثبات و قابل پیش‌بینی‌بودن در روابط مهم‌تر از همیشه است. دیدار 13 نوامبر (2017) پوتین و اردوغان در سوچی به خصوص باید از این منظر مورد بررسی قرار گیرد.   بر اساس آنچه از نتایج حاصل از دیدار رهبران دو کشور مشخص شد، طرفین موفق شدند به شرایط تجارت دوجانبه پیش از بحران دست یابند: تحریم‌هایی که از تاریخ 1 ژانویه 2016 بر کالاهای ترکیه اعمال شده بود، دیگر لغو شد. به نظر می‌رسد، یک استثنا وجود دارد و واردات گوجه‌فرنگی‌های ترکیه به روسیه تا پایان سال محدود به 50 تن خواهد بود. البته لغو تحریم‌های روسیه در مورد محصولات کشاورزی مهم ترکیه به صورت مرحله‌ای اتفاق افتاد که این امر نه تنها با منافع تولیدکنندگان روسیه، بلکه همچنین با ماهیت واکنش رهبران ترکیه مرتبط بود.   طرفین در مورد سرنوشت پروژه‌های مهم اقتصادی برای هر دو کشور هم بحث و گفتگو کردند. همانطور که ماجرای آخرین بحران مناسبات روسیه و ترکیه ثابت کرد، موضوع احداث نیروگاه اتمی «آککویا» و خط لوله «جریان ترکی» در بستر دریای سیاه با کمترین آسیب‌پذیری مواجه بود. در مورد نیروگاه اتمی، ترکیه که علاقمند به دریافت فناوری انرژی هسته‌ای صلح‌آمیز از روسیه بود، مزیت عملی ویژه‌ای در دگرگونی و تحول پروژه نیروگاه هسته‌ای به عنصری برای چانه‌زنی با روسیه در بحبوحه بحران دیپلماتیک نمی‌دید. این موضوع همچنین به ساخت نخستین شاخه خط لوله «جریان ترکی» نیز مربوط می‌شود، زیرا اجرای این پروژه سهم قابل توجهی در بهبود مواضع سیاسی ترکیه در منطقه خواهد داشت.          در جریان این دیدار موضوع همکاری سیاسی–نظامی بین آنکارا و مسکو از اهمیت بسیار ویژه‌ای برخوردار بود. هنوز هم برای بسیاری، سوالاتی در مورد شرایط واقعی تحویل اس400 روسی به ترکیه وجود دارد: منابع رسمی ترکیه و روسیه به کرات اظهارات متناقضی را در این باره اعلام کرده‌اند. نشست اخیر ولادیمیر پوتین و رجب طیب اردوغان نیز این موضوع را روشن نکرد. ظاهرا، طرفین علاقمندند موضوع تحویل این سامانه برای مدت زمانی طولانی در دستور کار پایتخت‌های منطقه باقی بماند.   در مورد روسیه، روشن است که مباحث طرح‌های تحویل سامانه‌های سی400 نه تنها اثر مثبتی بر تصویر محصولات صنایع دفاعی داخلی روسیه می‌گذارد، بلکه همچنین ناکارآمدی تحریم‌های ایالات متحده را که بر تعدادی از شرکت‌های استراتژیک روسیه تحمیل شده، نشان می‌دهد. برای ترکیه هم، صحبت‌های مربوط به عرضه حتمی و سریع سامانه‌های دفاع هوایی مدرن روسیه، بخشی از تلاش آنکارا برای نشان دادن استقلال آن از شرکای غربی خوداست.   در نهایت، همکاری سیاسی روسیه و ترکیه در خاورمیانه شاید عامل مهمی در توسعه گفتگوی دوجانبه باشد. طبق ارزیابی ناظران بخش عمده‌ای از دیدار سوچی به موضوع سوریه اختصاص داده شده بود. ترکیب هیئت ترکیه، متشکل از خلوصی آکار، رئیس ستاد ارتش ترکیه، بن‌علی ییلدیریم نخست وزیر، هاکان فیدان رئیس سازمان اطلاعات ملی ترکیه و مولود چاووش اوغلو وزیر امور خارجه، نشان می‌‌دهد که موضوع نظامی-سیاسی دستور کار اصلی این دیدار بوده است. رویدادهای اخیر در سوریه که ترکیه در آن مجموعه‌ای از منافع حیاتی دارد، آنکارا را ناگزیر به یافتن فرصتی برای اثرگذاری بر فرایندهایی که هم به طور غیرمستقیم در داخل این کشور دستخوش جنگ داخلی و هم در عرصه دیپلماتیک بین المللی روی می‌دهند، کرده است.   نخست آنکه، برای ترکیه آینده روابط بین ایالات متحده و کردهای سوریه، که تحت هدایت حزب اتحاد دموکراتیک (PYD) اقدام می‌کنند، از اهمیت ویژه ای برخوردار است.آنکارا این حزب را به عنوان شاخه سوری تشکیلات تروریستی ترکیه حزب کارگران کردستان (پ.ک.ک) می‌داند. بر خلاف شرکای ترکیه در ناتو، ایالات متحده، حزب اتحاد دموکراتیک را به عنوان یک نیروی سیاسی مجزا و غیرمرتبط با تشکیلات پ.ک.ک در نظر می‌گیرد. ایالات متحده، تا همین اواخر، در چارچوب مبارزه مشترک با داعش، با کردهای سوری در امور نظامی همکاری تنگاتنگی داشت. پس از اظهارات اخیر جیمز متیس، وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا درباره برنامه‌های رهبری آمریکا برای حفظ حضور نظامی در سوریه پس از شکست نهایی داعش، ترکیه از این بابت نگران شده است که همکاری (آمریکا با حزب اتحاد دموکراتیک) ماهیت سیاسی-نظامی پیدا کند، که در این صورت، طبق آنچه مقامات رسمی ترکیه اعلام کردند، این امر تهدیدی جدی برای امنیت ملی ترکیه خواهد بود.   دوم آنکه ترکیه نیز سعی دارد بر روابط روسیه با کردهای سوری تاثیر بگذارد. آنکارا به کرات با ابتکارات دیپلماتیک روسیه برای واردکردن کردهای سوری در روند حل و فصل سیاسی درگیری‌های کشور مخالفت کرده است. برای ترکیه، مشارکت کردهای سوری در مذاکرات عمومی سوریه در واقع به معنای به‌رسمیت‌شناختن حزب اتحاد دموکراتیک به عنوان یک نیروی مشروع سیاسی است. ترکیه درک می‌کند که تصمیم اخیر روسیه برای دعوت از کردها برای شرکت در کنگره پیش روی گفتگوی ملی در سوریه به منظور اثرگذاری بر روابط حزب اتحاد دموکراتیک و آمریکا درنظر گرفته شده است: به این صورت که پس از تضمین به رسمیت شناختن مطالبات سیاسی آنها در خصوص خودمختاری، روسیه بتواند کردها را برای امتناع از ایده برقراری همکاری بیشتر با واشنگتن متقاعد نماید.   برای ترکیه، اقدامات ایالات متحده و روسیه علیه کردها به یک اندازه غیرقابل قبول است. همچنین واضح است که ترکیه در پرتو روابط بسیار متشنج با غرب هیچ فرصتی برای نفوذ در مواضع شرکای آمریکایی در خصوص کردهای سوری ندارد. این فرضیه با توجه به این واقعیت قابل اثبات است که نخست وزیر ترکیه در طول سفر اخیر خود به ایالات متحده موفق به متقاعدکردن آمریکا برای امتناع و صرف نظرکردن از ایده همکاری‌های بیشتر با کردها نشده است. این امر تا حدی به دلیل تمایل ترکیه برای استفاده از اهرم‌های جایگزین نفوذ در اوضاع سوریه از طریق مشارکت در ساز وکار گفتگوهای آستانه است که در قالب این گفتگوها، ترکیه فرصت می‌یابد به لحاظ فیزیکی بر فعالیت‌های کردهای سوری در مرزهای خود کنترل و نظارت داشته باشد.   دیدار ولادیمیر پوتین و رجب طیب اردوغان یکی از طرح‌های متعدد دو کشور برای رسیدن به تحرک و پویایی قابل قبول روابط دوجانبه در دوره پس از بحران است. اراده سیاسی و علاقمندی رهبران ترکیه و روسیه نسبت به این امر مشهود است. همچنین این نکته هم مهم است که مذاکرات اخیر تلاشی است جهت هماهنگی اقدامات دو کشور در چارچوب حل وفصل بحران سوریه که اگرچه ترکیه و روسیه در رابطه با آن در برخی موضوعات دیدگاه‌های متفاوتی دارند، اما هردو به کاهش اعمال زور و خشونت و جلوگیری از حوادث جدی علاقمندند. ملاقات ولادیمیر پوتین و رجب طیب اردوغان یک بار دیگر نشان می‌دهد که با وجود کم‌تحرکی قابل توجه در بوروکراسی هر دو کشور، عامل ارتباطات شخصی رهبران سیاسی شروع به ایفای نقش مهم و چشمگیری در روابط روسیه و ترکیه کرده است. ملاقات رهبران در ادامه هم باید موجبات کاهش بی‌اعتمادی و بهبود هماهنگی ابتکارعمل‌های مشترک را فراهم آورد.   نویسنده: تیمور آخمیتُف، تحلیلگر مسائل ترکیه در موسسه ریاک روسیه   منبع: شورای امور بین الملل روسیه (ریاک)   مترجم: رقیه کرامتی نیا، دانش آموخته مطالعات روسیه، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران      «آنچه در این متن آمده به معنی تأیید محتوای تحلیل نویسنده از سوی ایراس نیست»   ]]> سیاست خارجی Tue, 21 Nov 2017 04:16:26 GMT http://www.iras.ir/fa/doc/note/3426/دیدار-اردوغان-پوتین-سوچی-دیدارها-بیشتر-باشد-بهتر اتحادیه اقتصادی اوراسیا و چالش­ های پیش رو http://www.iras.ir/fa/doc/article/3427/اتحادیه-اقتصادی-اوراسیا-چالش-های-پیش-رو نشست سران اتحادیه اقتصادی اوراسیا که اکتبر سال جاری (2017) در سوچی روسیه برگزار شد با این که نشان دهنده افق­ های جدید پیش روی این اتحادیه است نشان دهنده مشکلات درونی این اتحادیه و چالش­های آن در آینده نیز هست؛ چالش­هایی که حتی ممکن است موجودیت این اتحادیه را به خطر بیندازد. مشکلات دوجانبه برخی از اعضا و وجود قدرت اقتصادی بزرگی مانند چین در کنار مرزهای این اتحادیه از جمله چالش­های پیش روی اتحادیه اوراسیا است.   اتحادیه اوراسیا و همکاری­ های منطقه ­ای و بین­ المللی یکی از مهم­ترین مباحث اتحادیه اوراسیا پذیرش اعضای جدید است. اگرچه هنوز تصمیمی در این خصوص اتخاذ نشده است اما به نظر می­رسد تاجیکستان به عنوان گزینه بعدی عضویت مطرح است. البته این تنها شکل همکاری اتحادیه با کشورهای مختلف نیست. در حال حاضر این اتحادیه در حال مذاکره برای امضای موافقت­نامه تجارت آزاد با ویتنام است و مذاکرات با شش کشور دیگر شامل مصر، اسراییل، هند، ایران، صربستان و سنگاپور نیز قرار است انجام شود. همچنین به تازگی وزیر صنعت و تجارت روسیه از بوگوتا پایتخت کلمبیا دیدار کرد. وی در تعریف همکاری پیشرفته بین دو کشور، پیشنهاد ایجاد منطقه تجارت آزاد بین کلمبیا و کشورهای اتحادیه اقتصادی اوراسیا و همچنین تشکیل منطقه تولیدی روسیه در کلمبیا را مطرح کرد. اتحادیه اروپا نیز مورد توجه اتحادیه اوراسیا است. نماینده دائم روسیه در اتحادیه اروپا ولادیمیر چیژوف در دهمین اجلاس اقتصادی اوراسیا در ورونا (ایتالیا) کمیسیون اروپا را به همکاری با کمیسیون اقتصادی اتحادیه اوراسیا در زمینه هماهنگ سازی امور فنی و قوانین تعرفه ها برای تسهیل تجارت دوجانبه فراخواند.   ایجاد مقررات هماهنگ در خصوص محصولات صادراتی نیز از دیگر برنامه­ های اتحادیه اوراسیا است. در اجلاس اخیر نخست‌وزیران کشورهای عضو اتحادیه اقتصادی اوراسیا، در مورد مسائل مربوط به توافقنامه سیستم واحد برچسب­زنی و علامت­گذاری کالاها بحث شد. یکی از اهداف این طرح مبارزه با کالاهای تقلبی است. در حال حاضر در فدراسیون روسیه برچسب‌های خاصی بر روی پالتوهای پوست نصب می­شود و قرار است در مورد دارو نیز این ترتیبات اعمال شود. این امر تاکنون بر مبنای قوانین داخلی هر کشور بوده است. اما با توافقنامه اتحادیه اوراسیا چنانچه دولت‌های عضو تصمیم بگیرند که شیوه علامتگذاری مشترک را برای کالاها اتخاذ کنند در این مورد به کمیسیون اقتصادی اتحادیه اوراسیا اطلاع می­دهند و این در سطح اتحادیه مورد بحث قرار می­گیرد. همه کشورها سه ماه فرصت دارند که به طرح جدید پاسخ دهند. در صورت رضایت همه کشورها در مورد شیوه مشترک تصمیم‌گیری می­شود اما در صورت نارضایتی یکی از اعضا، کشور مورد نظر حق دارد که از برچسب­زنی یا علامت­گذاری ملی خود استفاده کند.   مشکلات و چالش­ های پیش رو با وجود تمام برنامه ­ها برای پیشرفت و توسعه اتحادیه اوراسیا، این اتحادیه با چالش­های بزرگی روبروست. یکی از بزرگ­ترین این چالش­ها اختلافات بین قزاقستان و قرقیزستان است. علت اختلافات دو کشور قوانین گمرکی قزاقستان است. قرقیزستان قزاقستان را متهم به اعمال قوانین سختگیرانه مرزی مغایر با اهداف اتحادیه اقتصادی اوراسیا می­کند. به گفته آرتیوم نویمف وزیر اقتصاد قرقیزستان، تصمیم قزاقستان برای دشوار کردن فرایند عبور از مرز نقض قوانین اتحادیه است. اما قزاقستان این مساله را بخشی از تلاش دولت برای مبارزه با قاچاق می­داند. مساله قاچاق گسترده از قرقیزستان به قزاقستان از زمان تشکیل اتحادیه گمرکی شدت یافت. بعد از شروع اتحادیه گمرکی در سال 2011، مقامات قرقیزستان برای رعایت حال ساکنان مشاغل کوچک به آن­ها اجازه دادند که برای مصرف شخصی تا 50 کیلوگرم کالای معاف از مالیات از مرز وارد کنند. نتیجه این اقدام این بود که کامیون­های حامل کالاها از چین کالاهایی را که در بسته بندی­ های 50 کیلویی آماده شده بودند تخلیه می­کردند و سپس کالاها توسط مردم محلی از مرز رد می­شدند. در آن سوی مرز یعنی در قزاقستان دوباره همین کالاها بار کامیون­ ها می­شد. در واقع کالاهای چینی که از مرزهای اتحادیه گمرکی رد می­شدند مشمول عوارض گمرکی نمی­شدند. این شکل از صادرات دوباره کالاهای چینی نوعی تولید ناخالص ملی غیررسمی برای قرقیزستان ایجاد کرد. حجم این تجارت قابل مقایسه با سود حاصل از اقتصاد رسمی و قانونی است. در نتیجه این نوع تجارت تبدیل به امری ساختاری در اقتصاد قرقیزستان شده است.   اکنون نیز هریک از دو کشور دیگری را متهم می­کنند که در نتیجه ضعف مدیریت گمرکی در روابط تجاری با چین موجب ضرر چند میلیارد دلاری اتحادیه گمرکی شده است. دور جدید این مشکلات در مرز قزاقستان و قرقیزستان از 10 اکتبر شروع شده است. اگرچه به تازگی قرار شده است شهروندان با چمدان­های شخصی، اتوبوس­های قانونی و ماشین­ها و کامیون­های خالی در اولویت باشند و به سرعت از مرز رد شوند اما کامیون های حامل کالا هنوز در صف­های طولانی هستند؛ به این ترتیب وضعیت در مرزهای این اتحادیه رو به وخامت است. صدها تن میوه و سبزی به دلیل مسائل گمرکی فاسد شده است. قزاقستان، قرقیزستان را مقصر این وضع می­داند و این کشور را متهم به عدم رعایت استانداردهای مربوط به سبزیجات و نیز قاچاق از چین می­کند. این مساله موجب ناخشنودی قرقیزستان شده است و الماس بیگ آتمبایف رییس­ جمهور قرقیزستان در بیانیه ­ای به سایر اعضای اتحادیه اقتصادی اوراسیا اعلام کرد ائتلافی که به گفته وی بر پایه یک شخص ایجاد شده باشد نمی­ تواند قابل اتکا باشد، حتی اگر وی بزرگ­ترین فرد در دنیا باشد. اگرچه وی منظور خود را بیشتر توضیح نداد اما این نشانه­ای از نارضایتی از روندهای موجود در داخل اتحادیه است.   راه حل آتمبایف این است که بازار جایگزینی را برای فروش محصولات کشاورزی فاسد شدنی این کشور پیدا کنند، برای مثال بازار سی و دو میلیون نفری ازبکستان و یا بازار یک و نیم میلیاردی چین. وی همچنین خواستار آغاز هر چه سریع­تر خط آهن چین، قرقیزستان و ازبکستان شده است. به گفته وی دسترسی به اقیانوس آرام و تقویت پیوندها با ترکمنستان و ایران لازم است. انتقال نیروگاه حرارتی از پایتخت به معادن زغال سنگ محلی قرقیزستان و رها شدن از وابستگی به زغال سنگ قزاقستان برای جلوگیری از احتمال ایجاد بحران انرژی در قرقیزستان توسط قزاقستان از دیگر طرح­ های وی است. همچنین در پاسخ به اتهامات قزاقستان علیه قرقیزستان و کنترل شدید مرزها، بیشکک به کمیسیون اقتصادی اوراسیا و سازمان تجارت جهانی شکایت کرده است. آنچه موجب شده است که مسایل بین دو کشور به سادگی قابل حل نباشد این است که قرقیزستان با روسیه مرز مشترک ندارد و مجبور است محصولات خود را از طریق قزاقستان به بازار روسیه که برای قرقیزستان اولویت دارد صادر کند. قرقیزستان محصولات کشاورزی متنوعی صادر می­کند اما همان محصولات توسط چین نیز صادر می­شود و در نتیجه تشخیص این دو از هم ساده نیست. مسائل مربوط به استانداردهای کشاورزی و آفات نیز موجب شده است قزاقستان در مواردی محصولات را به قرقیزستان برگشت دهد. قرقیزستان نیز فعلا در شرایطی نیست که بتواند آزمایشگاه­های کنترل کیفیت به تعداد کافی بسازد. این کشور 4 میلیارد دلار کسری بودجه و 5/3 میلیارد دلار بدهی خارجی دارد. اگرچه قزاقستان قول داده بود که 100 میلیون دلار به عنوان بخشی از تعهدات خود برای پیوستن قرقیزستان به اتحادیه اوراسیا بپردازد اما بیشکک این کمک را رد کرد.   برخی از کارشناسان سیاسی معتقدند بحران در روابط دو کشور در بحبوحه انتخابات قرقیزستان یعنی در اکتبر سال جاری (2017) شروع شد. زیرا در اوج مبارزات انتخاباتی، آتمبایف نظربایف را متهم کرد که از رقیب وی حمایت می­کند و در امور داخلی قرقیزستان مداخله می­کند. این کارشناسان بسته شدن مرزهای قزاقستان با قرقیزستان و سختگیری در مرزها را نتیجه این اظهارات می­دانند و معتقدند احتمالا این بحران از اول دسامبر با روی کار آمدن رییس ­جمهور جدید حل خواهد شد. در صورتی که این پیش بینی ها محقق نشود ممکن است مشکلات جدی­ تری در اتحادیه اوراسیا به وجود بیاید؛ همچنان که وزیر اقتصاد و صنعت قرقیزستان در پاسخ به خبرنگاران در خصوص راه­های پیش رو در صورت حل نشدن مشکلات مرزی با قزاقستان، در اظهاراتی که به نوعی تهدید روسیه محسوب می­شد اظهار داشت که پاسخ به این سوال سخت است و هر تصمیمی در سطح سیاسی ممکن است اتخاذ شود.   چالش بعدی اتحادیه اوراسیا در روابط با اروپاست. با اینکه اتحادیه اوراسیا نسبت به همکاری با اتحادیه اروپا ابراز تمایل کرده است اما اتحادیه اروپا هنوز واکنش مثبتی نشان نداده است. زیرا کشورهای اروپایی روابط دوجانبه گسترده­ای با یکدیگر دارند و چنانچه اتحادیه اوراسیا پیشنهاد یک پروژه جدی را مطرح نکند بعید است اروپا تمایلی به همکاری دوجانبه نشان دهد. البته نماینده دائم روسیه در اتحادیه اروپا معتقد است که در استراتژی جهانی اتحادیه اروپا که در سال 2016 تصویب شد حتی نامی از همگرایی اوراسیایی برده نشده است. به عقیده وی این رویکرد نسبت به همگرایی اوراسیایی بسیار قبل از بحران اوکراین شکل گرفت و در واقع در سال­ های 2012-2013 اتحادیه اروپا با دقت همه تلاش­های رسمی برای برقراری ارتباط با کمیسیون اقتصادی اوراسیا را متوقف کرد. البته نشست ورونا با ایده اوراسیای بزرگ هر سال سران شرکت­های بزرگ ایتالیا و اروپا را دور هم جمع می کند. برای مثال در اجلاس امسال (2017)، هزار هیات حضور داشتند که در میان آن­ها رومانو پرودی نخست وزیر سابق ایتالیا و گرهارد شرودر صدراعظم سابق آلمان و نیز ایگور سچین رییس شرکت روس نفت بودند. در اجلاس امسال همچنین بسیاری از هیات­ها برخلاف سال­های قبل به راحتی در مورد تحریم­ها و آثار منفی آن صحبت کردند و حتی رومانو پرودی و گردهارد شرودر سیاست آمریکا برای جدایی انداختن بین روسیه و اروپا را اشتباه دانستند.   به گفته تیگران سرگسیان رییس هیئت مدیره کمیسیون اقتصادی اتحادیه اوراسیا، تجار اروپایی در سطح ملی در حال همکاری با اتحادیه اوراسیا هستند اما از آنجا که گفتگویی بین اتحادیه اروپا و اتحادیه اوراسیا صورت نگرفته است این همکاری­ها نمی­تواند شکل رسمی به خود بگیرد. این عدم تمایل اروپا به همکاری، بر روابط تجاری بین­المللی اتحادیه اوراسیا تاثیر می­گذارد و در نتیجه این اتحادیه باید بیشتر بر آسیا-پاسیفیک متمرکز شود. برای مثال در سال 2016 تجارت اتحادیه اوراسیا با منطقه آسیا-پاسیفیک افزایش یافت. در همین زمان تجارت این اتحادیه با اتحادیه اروپا کاهش یافت به طوری که واردات اتحادیه اوراسیا از کشورهای آسیا - پاسیفیک بیشتر از واردات این اتحادیه از اتحادیه اروپا بود.   مشکل بعدی اتحادیه اوراسیا وجود قدرت اقتصادی چین در همسایگی آن است. اگرچه سرگسیان ایده ترس اتحادیه اوراسیا از چین را رد می­کند و اتخاذ تصمیماتی برای تامین منافع اتحادیه اوراسیا در روابط با چین را تنها مختص به روابط با این کشور نمی­ داند، اما هم­زمان اشاره می­کند که همکاری­ های تجاری که بین چین و اعضای اتحادیه اوراسیا وجود دارد شبیه به روابط آمریکا با همسایگان و کشورهای کوچکتر است. البته این مساله در روابط قرقیزستان با چین به خوبی مشهود است. در سال 2015 بیش از 48 درصد حجم تجارت قرقیزستان با چین صورت گرفت. این در حالی است که روابط تجاری قرقیزستان با روسیه حدود 15 درصد و تجارت با قزاقستان حدود 11 درصد بود. همچنین در نیمه اول سال 2016 حجم تجارت قرقیزستان با کشورهای اتحادیه اوراسیا به حدود 18 درصد کاهش یافت. کارشناسان معتقدند قرقیزستان نگران ادغام بیشتر در اتحادیه اوراسیا و تاثیر قوانین این اتحادیه بر تجارت با چین است. این نگرانی چندان عجیب نیست زیرا چین سرمایه­ گذاری های گسترده ­ای در قرقیزستان انجام داده است و گفته می­ شود در 8 ماهه اول سال 2016 سرمایه­ گذاری­ های این کشور در قرقیزستان بیش از 57 درصد نسبت به سال 2015 افزایش یافته است. این در حالیست که ادغام بیشتر در اتحادیه اوراسیا مستلزم تعرفه بالاتر بر کالاهای خارج از اتحادیه است. به این ترتیب می توان گفت که مجموعه­ ای از عوامل درونی اتحادیه اوراسیا در کنار عواملی از بیرون این اتحادیه، مانع گسترش فعالیت­ های این نهاد شده اند و احتمال عمیق شدن این چالش ­ها در آینده نیز دور از انتظار نیست.     نویسنده: فاطمه عطری سنگری، دانشجوی دکترای مطالعات منطقه ای در دانشگاه دوستی ملل مسکو     ]]> اقتصاد و انرژی Tue, 21 Nov 2017 18:27:44 GMT http://www.iras.ir/fa/doc/article/3427/اتحادیه-اقتصادی-اوراسیا-چالش-های-پیش-رو