لزوم عضویت یا عدم عضویت در سازمان همکاری شانگهای

تاریخ انتشار : پنجشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۵ ساعت ۱۹:۰۸
Share/Save/Bookmark
 
دکتر محسن شریعتی نیا: از همان ابتدای شکل گیری شانگهای برداشت مسلط چینی ها از همگرایی، ژئواکونومیک بود و نه ژئوپلتیک. با این حال فرصت همگرایی ژئواکونومیکی در آسیای مرکزی را نباید بزرگنمایی کرد. حسن بهشتی پور: بهترین روش همکاری ایران با شانگهای در قالب عضویت ناظر است؛ عضویت ایران در شانگهای باید زمانی باشد که از ایران دعوت شود و این زمانی خواهد بود که ایران رشد اقتصادی با ثبات را تجربه کند. حمیدرضا انوری: صرف نظر از وجود سازمان همکاری های شانگهای در آسیای مرکزی، این منطقه به دلایلی، بیشترین زمینه های لازم را برای همگرایی با ایران دارد؛ ١. اشتراکات تاریخی فرهنگی، ٢. اشتراکات امنیتی. ولی کوزه گر کالجی: نکته مهم در رویکرد ایران به سازمان شانگهای، ابهام درباره رویکرد عملی سازمان همکاری شانگهای است؛ این نهاد در سطح اعلانی، یک سازمان برون گرا اما در سطح اعمالی یک سازمان درون گرا است. دکتر شوری: مشکل اصلی سازمان شانگهای این است که این سازمان معلق است. ساختار، کارد و اهداف سازمان شانگهای معلق است و هیچ چیز قطعی در آن وجود ندارد. بنابراین نمی توان انتظار داشت کارکردی برای ایران داشته باشد.
 
عنوان گزارش: لزوم عضویت یا عدم عضویت در سازمان همکاری شانگهای
نشست علمی، تخصصی ایراس – خرداد 1395

سخنرانان:
دکتر محسن شریعتی نیا (استادیار دانشگاه شهید بهشتی و تحلیل­گر مسائل چین و اوراسیا)
حسن بهشتی پور (تحلیل­گر ارشد مسائل اوراسیا و عضو شورای علمی ایراس)
حمیدرضا انوری (معاون اداره دوم مشترک المنافع و مسئول امور سازمان همکاری شانگهای در وزارت امور خارجه)
ولی کوزه ­گر کالجی (پژوهشگر ارشد مطالعات اوراسیا و عضو شورای علمی ایراس)


دریافت متن کامل (PDF)

----------
ایراس - اهم نقطه نظرات:
 
- سازمان شانگهای را می توان اولین تلاش نهادینه چین به شکل دهی به همگرایی منطقه ای چین محور دانست.
- از همان ابتدای شکل گیری شانگهای برداشت مسلط چینی ها از همگرایی، ژئواکونومیک بود و نه ژئوپلتیک.
- چین توانسته در یک دهه اخیر بر ژئواکونومی منطقه مسلط شود و بعید است در آینده قابل پیش بینی نیز بازیگری بتواند این تسلط ژئواونومیکی را به چالش بکشد.
- چینی ها در بیطرف سازی دولت های آسیای مرکزی در مساله ایغورها موفق عمل کردند.
- سازمان همکاری شانگهای توانسته است زمینه را برای طرح کلان آینده چین یعنی جاده ابریشم جدید فراهم کند.
- چین توانسته مانع از ورود سازمان به رقابت امنیتی و ژئوپلتیکی شود و به یک سازمان ضد آمریکایی تبدیل شود.
 

راهکارهایی برای ایران:
- در شرایط فعلی، برای ایران مناسب است از روشی که هند برای عضویت در سازمان شانگهای به کار برده، پیروی کند. هندی ها به جای پیشقدم شدن برای عضویت در سازمان، منتظر ماندند که از آنها برای این امر دعوت شود. این صبر، صبر استراتژیک خواهد بود.
- اگر تهران صبر کند تا مساله امنیتی شدن کشور که در یک دهه اخیر رخ داده، کمرنگ شود، زمان برای عضویت ایران در سازمان شانگهای بهتر خواهد بود.
- برای ایران مناسب تر است منتظر بماند که هند و پاکستان عضویت کامل سازمان را بیابند و سپس ایران اقدام به عضویت در سازمان کند. چرا که ورود این کشورها آخرین پتانسیل های ژئوپلتیکی شانگهای را هم از بین خواهند برد.
- تنها دلیلی که شانگهای را زنده نگه داشته، برای هدفی در آینده است. به عبارت دیگر سازمان شانگهای امکانی برای آینده است. ایران نیز به شانگهای این نگاه را دارد و تصور این است که شاید در آینده سازمان مشکلی از مشکلات ما را حل کند.
 

- ایران باید به دنبال یک همگرایی برای از بین بردن تنهایی ژئواکونومیکی باشد که در این بین آسیای مرکزی می تواند بهترین انتخاب باشد.
- مشکل اصلی سازمان شانگهای این است که این سازمان معلق است. ساختار، کارد و اهداف سازمان شانگهای معلق است و هیچ چیز قطعی در آن وجود ندارد. بنابراین نمی توان انتظار داشت که این سازمان کارکردی برای ایران داشته باشد. به عبارت دیگر، بحث درباره عضویت یا عدم عضویت ایران در سازمان شانگهای یک بحث حاشیه ای در سیاست خارجی ایران است (ادامه دارد) ...

----------
دریافت متن کامل (PDF)

 
کد مطلب: 1451